Raveonettes: “Οι ραγισμένες καρδιές θα σε σκοτώσουν! Να τις φοβάσαι!”

για το πάλαι ποτέ cosmo.gr, με αφορμή την συναυλία της μπάντας το Δεκέμβριο του 2012. το κείμενο δεν υπάρχει πλέον online στην original πηγή του.


Υπάρχουν κάποιες μπάντες που ταιριάζουν τόσο πολύ σε μια εποχή που σχεδόν εύχεσαι να έρθουν οι μήνες για να μπορέσεις να απολαύσεις στο μάξιμουμ τα τραγούδια τους. Το γεμάτο όμορφο θόρυβο indie rock των Raveonettes συνοδεύει τέλεια τα χειμωνιάτικα απογεύματα, από το γεμάτο συναίσθημα shoegaze μέχρι τους στίχους που μιλάνε για ανεκπλήρωτους έρωτες και παγωμένες επιθυμίες.

Δεν είναι τυχαίο το φανταστικό “Christmas Song” τους εξάλλου:



O Sune Rose Wagner και η Sharin Foo, εμπνευσμένοι από ήχους σαν των Jesus and Mary Chain και οδηγό τη φασαρία που ενώνει τις κιθάρες με τις εναρμονισμένες φωνές τους, συμπληρώνουν φέτος 10 χρόνια στη δισκογραφία, κυκλοφορώντας το 6ο τους άλμπουμ, με τίτλο OBSERVATOR.

Το ντούο από τη Δανία πρωτοέκανε επιτυχία με το “Love in a Trashcan” από το δεύτερο άλμπουμ τους, PRETTY IN BLACK. Κουβαλώντας μπόλικα ρετρό στοιχεία, από τα εξώφυλλα των άλμπουμ μέχρι το ίδιο τους το περιεχόμενο, συνέχισαν έκτοτε να συνθέτους μουσικές που σα να ξεπήδησαν από κάποιο κινηματογραφικό love story. Ένα σωρό τραγούδια τους έχουν ντύσει σκηνές σε σειρές και ταινίες, με το σινεμά να λειτουργεί πολύ συχνά ακόμα και ως έμπνευση για κάποιο άλμπουμ τους.



Το OBSERVATOR είναι πάντως βγαλμένο όχι από κάποιο κινηματογραφικό όνειρο, μα από μια βιωματική αλήθεια. Όταν ο Wagner ταξίδεψε στη Venice Beach για έμπνευση, κατέληξε σε ένα τριήμερο παραλήρημα φαρμάκων και αλκοόλ λόγω μιας κατάθλιψης που περνούσε- το άλμπουμ δεν είναι παρά μια συλλογή Παρατηρήσεων. Από ανθρώπους και καταστάσεις που του έμειναν από εκείνες τις ημέρες.

Κατά καιρούς το συγκρότημα δοκιμάζει λίγο διαφορετικά πράγματα, αλλά τελικά αυτό που μένει κάθε φορά είναι οι επιθυμίες, η αδυναμία και οι έρωτες - εκεί βρίσκει την ομορφιά ο Wagner, γι’αυτό τραγουδούν οι Raveonettes μια δεκαετία τώρα.



Λίγες μέρες πριν εμφανιστούν ζωντανά στο Κύτταρο (αυτή την Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου), πετύχαμε τον Sune Rose Wagner για ένα αγχωμένο τσατ ανάμεσα σε live.





Το OBSERVATOR ξεκινά με το στίχο “I get a shiver from broken hearts”. Σε ανατριχιάζουν οι ραγισμένες καρδιές;
Θα σε σκοτώσουν! Να τις φοβάσαι!

Πώς ξεκινάς να γράφεις ένα τραγούδι;
Απλά πιάνω μια κιθάρα ή κάθομαι στο πιάνο και αρχίζω να γράφω. Δεν κάνω ποτέ demo επειδή πιστεύω πως οτιδήποτε σου έρχεται πρώτο είναι και σωστό. Οπότε απλά αρχίζω να ηχογραφώ επιτόπου.

Το να κάτσεις να γράψεις είναι κάτι που προγραμματίζεις ή απλά σου έρχεται;
Και τα δύο. Κάποιες φορές έχει ιδέες που θες να δοκιμάσεις για να δεις πώς θα βγουν και κάποιες άλλες φορές απλά ξεκινάς να γράφεις για να δεις τι θα γίνει.

Γιατί σε εμπνέουν οι ανεκπλήρωτοι έρωτες;
Η δυστυχία είναι δωρεάν και συμβαίνει σε όλους μας, ενώ η ευτυχία συνήθως κοστίζει και είναι σπάνια.

Πόσο σημαντικό είναι το να αλλάζεις μουσικά;
Δεν είναι κάτι που το σκέφτομαι. Αν συμβεί, τότε συνέβη, ξέρεις. Ό,τι μοιάζει σωστό.



Τα πρώτα σας άλμπουμ είχαν ρετρό στοιχεία, πόσο σημαντικό είναι το παρελθόν;
Δεν έχω ιδέα. Απλά παίρνω φόρα και ξεκινάω.

Έχεις πει στο παρελθόν πως βλέπεις περισσότερες ταινίες από ό,τι ακούς μουσική...
Και είχαμε πολλά τραγούδια μας σε κινηματογραφικές σκηνές, οπότε ταίριαξε τέλεια. Νομίζω η μουσική μας ταιριάζει πολύ καλά με τις κινούμενες εικόνες.

Αγαπημένοι συνθέτες;
Ο Bernard Herrmann, ο Danny Elfman κι ο Howard Shore.

Σκέφτεσαι ποτέ το μέλλον; Σε αγχώνει;
Προσπαθώ να το αποφεύγω, αλλά μερικές φορές το σκέφτομαι-- και δεν έχω την παραμικρή ιδέα τι βλέπω.

Από 10 χρόνια καριέρας υπάρχει κάτι που ξεχωρίζεις;
Όταν κάναμε περιοδεία με τους Depeche Mode. Αυτό ήταν φοβερό.

Το LUST LUST LUST είναι ένα από τα αγαπημένα μου άλμπουμ των ‘00s. Πες μου κάτι όμορφο από όταν το φτιάχνατε.
Το άλμπουμ γράφτηκε ολόκληρο και ηχογραφήθηκε στο μικρότερο διαμέρισμα που μπορείς να φανταστείς, κάπου στο East Village στη Νέα Υόρκη, την περίοδο που η κοπέλα μου έκανε αποτονίξωση ύστερα από χρόνια εθισμού στις μεθαμφεταμίνες. Τρελή, τρελή περίοδος.



*Οι Raveonettes εμφανίζονται στο Κύτταρο την Κυριακή 16 Δεκεμβρίου στις 21.30 το βράδυ.

H απόλυτη δημιουργική απελευθέρωση του "Primer"

(για το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ #228- αφιέρωμα σε 'κρυμμένους θησαυρούς των '00s')

Κατεξοχήν παράδειγμα ταινίας που δεν χρειάζεται (και δεν πρόκειται, για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς) να καταλάβεις 100% ώστε να εκτιμήσεις την σκληρή ομορφιά της και να καθηλωθείς από το δράμα της. Γυρισμένο πριν σχεδόν μια δεκαετία για μόλις $7,000, ντεμπούτο του φοιτητή μαθηματικής σχολής Σέιν Καράθ (“σαν νόθο παιδί του Ντέιβιντ Λιντς με τον Τζέιμς Κάμερον”, έχει πει γι’αυτόν ο Στίβεν Σόντερμπεργκ), το “Primer” προλαβαίνει μέσα από μια οπτικά λιτή αφήγηση μιας ιστορίας δύο προσώπων και 70 λεπτών να χτίσει με θαυμάσια υπόγειο τρόπο μια τεράστια (και συνάμα, βαθύτατα προσωπική) ιστορία με καμιά ντουζίνα παράλληλα σύμπαντα και άπειρες δυνατότητες, αποδεικνύοντας πως δεν χρειάζονται λεφτά παρά μόνο έμπνευση και ταλέντο, ακόμα και για το πιο απαιτητικό sci-fi.

Στην αρχή είναι δύο φίλοι και συνεργάτες, ο Άαρον κι ο Έιμπ, που δουλεύουν πάνω στην ανάπτυξη μιας πατέντας, αλλά σύντομα μέσα από τα συνεχή τους πειράματα θα διαπιστώσουν πως έχουν άθελά τους εφεύρει μια χρονομηχανή. Ή τελοσπάντων ό,τι κοντινότερο σε ρεαλιστική απεικόνιση χρονομηχανής έχουμε δει ποτέ στο σινεμά. Καθώς ο χρόνος της ταινίας λιγοστεύει η ιστορία της διακλαδώνεται όλο και πιο επικίνδυνα, με τους δύο ήρωες να μπλέκουν σε ένα παιχνίδι προδοσίας, εμμονής και αναζήτησης της τελειότητας, προδίδοντας ο ένας τον άλλον και κρύβοντας μυστικά με τρομακτικές συνέπειες.

Ο ίδιος ο Καράθ κρατά τον ρόλο του Άαρον, έχοντας παράλληλα γράψει, σκηνοθετήσει, μοντάρει, συνθέσει την ταινία για την οποία είναι φυσικά και παραγωγός. Ένα σπάνιο one-man show σε ένα εκπληκτικό δείγμα αγνού ανεξάρτητου κινηματογράφου, όπου το όραμα ενός ακραίου δημιουργού δεν αλλοιώνεται στο ελάχιστο από την επιρροή κανενός. Έτσι, ο Καράθ καταφέρνει να ολοκληρώσει κάτι αξιοπρόσεκτα αμόλυντο, επιστρατεύοντες τεχνικές εξιστόρησης που έχουν σαν αποτέλεσμα μια ταινία που για κάθε ένα πράγμα που σου δείχνει, αφήνει να εννοηθούν άλλα δέκα, εμπιστεύομενη τον θεατή για να γεμίσει τα κενά. Έχει, επί της ουσίας, συνθλίψει την έννοια του exposition: Σα να υποστηρίζει πως ό,τι δεν προκύπτει φυσικά μες στην ιστορία και τους διαλόγους, δεν είναι απαραίτητο να είναι εκεί.

(Οι πίνακες που εξηγούν τι ακριβώς συμβαίνει στο φιλμ είναι infographics με μεγάλες, παράλληλες μπάρες, όπου μόνο κάτι μικροσκοπικά κομμάτια αντιστοιχούν με πράγματα που όντως βλέπουμε στην οθόνη να συμβαίνουν.)

Αυτή η κατακερματισμένη αφήγηση δεν έχει απλώς ως αποτέλεσμα ένα παράξενο φιλμικό τέρας που δε μπορείς παρά να θαυμάζεις, αλλά και μια ιδανική οπτικοποίηση της θεματικής του. Οι διαστρεβλωμένοι ήρωές του δεν είναι, εξάλλου, παρά σπασμένοι άνθρωποι απεγνωσμένοι για δεύτερες ευκαιρίες, δυο ξεροκέφαλοι άντρες που προσπαθούν να επαναπροσδιορίσουν τις βασικές αρχές της ανθρώπινης ύπαρξης στο κυνήγι ενός τέλειου που φυσικά δεν φτάνει ποτέ. Είναι αυτό που -πάντα, αναπόφευκτα- λείπει, που κάνει και τις στρατιές των φαν αυτού του αριστουργήματος να επιστρέφουν σε αυτό αστάματητα εδώ και μια δεκαετία, ανάγοντας το νέο φιλμ του Καράθ, “Upstream Color”, ως την πιο πολυαναμενόμενη ταινία του φετινού Σάντανς, παρόλο που ο σκηνοθέτης δεν είχε γυρίσει ούτε καρέ ταινίας από τη μέρα που ολοκλήρωσε το “Primer”.

Οι τοπ-5 λόγοι για τους οποίους λατρεύουμε τις “τοπ” λίστες.

(γράφτηκε για το -αιωνία του η μνήμη- on magazine. τότε μάλιστα έγραφα ακόμα στο blog μου πού και πού. #anamniseis)

***

Το blog US TV το διατηρώ από το καλοκαίρι του 2005 και στη διάρκεια τόσων χρόνων που το γράφω με διαφορετική συχνότητα και διαφορετικό format, ένα πράγμα έχει μείνει αναλλοίωτο: Κάθε χρόνο, κατά το τέλος Γενάρη, βγάζω μια λίστα των 50 καλύτερων επεισοδίων της χρονιάς. Είναι εξοντωτικό και παλαβό, αλλά είναι και το αγαπημένο μου πράγμα από οτιδήποτε άλλο γράφω, οπουδήποτε, ολόκληρη τη χρονιά.

Το καλοκαίρι που πέρασε πρέπει να έφτιαξα συνολικά καμιά 20αριά διαφορετικές λίστες, κάποιες εκ των οποίων δημοσίευσα, κάποιες τις φυλάω προς δημοσίευση και κάποιες δεν είναι παρά πρώιμες λίστες ενόψει πιο ολοκληρωμένων εκδοχών τους αργότερα στη σεζόν. Γιατί φυσικά, αν δεν κάνεις ένα ‘τοπ-20 ταινίες πρώτου μισού χρονιάς’ πώς θα ξέρεις μετά από πού να ξεκινήσεις όταν φτάσει η ώρα των #blogoscars;

Σίγουρα μιλάμε για κάποιο εξελιγμένο είδος ασθένειας της οποίας τα συμπτώματα περιλαμβάνουν σύνθεση λίστας τύπου ‘τοπ-10 τραγούδια του 2012 ως τώρα’, υπαρκτή λίστα by the way. Και σίγουρα παίζει ρόλο το ότι ως γνωστόν, τον Αύγουστο δεν έχει ειδήσεις. (Να ένα ξεκάθαρο φαβορί για το ‘τοπ-5 κλισέ πολυχρησιμοποιημένης ατάκας’.)

Όμως πέρα από αυτά, υπάρχουν οπωσδήποτε βαθύτεροι λόγοι που μας κάνουν να θέλουμε συνεχώς να εκφραζόμαστε μέσα από λίστες για ψύλλου πήδημα. Υπάρχουν λόγοι για τους οποίους όταν είδαμε το “High Fidelity” θέλαμε να τακτοποιούμε τα πάντα γύρω μας σε μικρές, ευέλικτες top-5 λίστες (σίγουρα δε θα ήμουν ο μόνος που είχε φτιάξει τοπ-5 με τα καλύτερα τοπ-5 της ταινίας), και υπάρχουν λόγοι για τους οποίους πλέον η Συζήτηση στην εποχή της #blogovision και των #blogoscars γίνεται σχεδόν αποκλειστικά με όρους λιστολογίας.

Να 5 τέτοιοι λόγοι:

5. Είναι εύκολο, είναι cool, είναι άμεσο, είναι όλα αυτά που μπορείς ας πούμε να ξεπετάξεις τσουβαλιάζοντάς τα σε μία θέση μιας λίστας, κάτι που μόλις έκανα. Δουλεύει μαγικά.

4. Μακράν ο πιο σίγουρος τρόπος για να ξεκινήσουν ατελείωτες κουβέντες γύρω από το οτιδήποτε. “ΑΥΤΗ είναι η καλύτερη ταινία της χρονιάς;” - “Εσύ έβαλες Interpol πάνω από Radiohead”, κλπ. Είναι τρομερά εύχρηστο ως μπούσουλας γιατί έχεις όλα τα σημεία συζήτησης έτοιμα, στρωμένα. Ό,τι χρειάζεται να ξέρεις εκείνη τη στιγμή, είναι μπροστά σου.

3. Γιατί μας αρέσει να ακούνε οι άλλοι τι έχουμε να πούμε, και μια λίστα είναι το αντίστοιχο του να φωνάζεις απόψεις σου σε μορφή συνθήματος.

2. Αν αυτά που είμαστε, αυτά που μας αρέσουν, αυτά που αισθανόμαστε, είναι ένα βιβλίο, οι λίστες είναι η σελίδα των περιεχομένων. Είναι όλα εκεί, αλλά ξέρεις, επιγραμματικά. “Λίγο-πολύ, αυτός είμαι,” σα να λέμε. Ή, ας πούμε, “Βάζω Justin Timberlake στο τοπ-10 των άλμπουμ της τελευταίας 15ετίας στην ψηφοφορία του Pitchfork, χαίρομαι που σε γνωρίζω.”

1. Η καταγραφή. Το σκεφτόμουν πριν λίγες βδομάδες που βγήκε η ανά δεκαετία λίστα του περιοδικού Sight & Sound με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, όπου για πρώτη φορά μετά από μισό αιώνα, το “Citizen Kane” έπεσε από την 1η θέση. Η στιγμή που γκρεμίζεις κάτι από την κορυφή είναι σπουδαία, είναι σα να αλλάζεις σελίδα. Το ωραιότερο πράγμα που προσφέρουν οι λίστες είναι τελικά αυτό: Σου δίνουν τη δυνατότητα να καθίσεις και να βάλεις σε μια τάξη όλα αυτά που αγαπάς σε μια δεδομένη στιγμή, να επιστρέφεις μήνες ή χρόνια μετά και να θυμάσαι ποιος ήσουν, να αναρωτιέσαι αν έχεις αλλάξεις, αν αγαπάς τα ίδια πράγματα και με το ίδιο πάθος. Κι αν όχι, να ψάχνεις να βρεις το γιατί. Είναι σαν μια συνεχής καταγραφή της ίδιας σου της εξέλιξης.

Αλλά κυρίως, είναι τόσο μα ΤΟΣΟ fun.

Ειδικά όταν είναι για την #blogovision και κερδίζουν οι Arcade Fire.

flix

Το Flix έκλεισε 3 χρόνια ζωής και είναι τουλάχιστον γαμάτο που έχω υπάρξει μέρος του για το μεγαλύτερο αυτό διάστημα-- για το Flix έχω γράψει μερικά από τα κείμενα που σημαίνουν τα περισσότερα για μένα. Tο ακόλουθο index δεν είναι εξαντλητικό (πέραν του ότι με εξάντλησε να το μαζέψω), αλλά περιλαμβάνει μερικά από τα αγαπημένα μου θέματα από αυτά τα 3 πρώτα χρόνια.

ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΕΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΤΗ ΦΟΡΑ

Αυτό ήταν κάτι που λάτρεψα κάνοντας: Κάποια επεισόδια έχουν σημασία που μπορεί ακόμα και να ξεπερνάει το πλαίσιο της σειράς τους. Αυτό το αφιέρωμα ήταν κάτι σαν πολύ επιλεκτικό book club αλλά για τηλεοπτικά επεισόδια. Το καλοκαίρι θα επανέλθω με το δεύτερο 'κύκλο'.

1. «The Sopranos», College

2. «Moonlighting», Atomic Shakespeare

3. «Seinfeld», The Chinese Restaurant

4. «Lost», The Constant

5. «Columbo», Any Old Port in a Storm

6. «The Twilight Zone», Walking Distance

7. «Coupling», The Girl with Two Breasts

8. «Star Trek», The City on the Edge of Forever

9. «Buffy, the Vampire Slayer», Hush


AMERICAN HORROR STORY

To «American Horror Story: Asylum» είναι αριστούργημα, κι ας μπούμε και στο τρελάδικο

Αν γράφεις εξωφρενικές υπερβολές για κάτι που είναι τέλειο ακριβώς επειδή είναι εξωφρενικά υπερβολικό, μετράει για άσκηση ύφους;


ANGER MANAGEMENT

«Anger Management»: H ψυχοθεραπεία του Τσάρλι Σιν

H νέα σειρά που αντιπάθησα περισσότερο όσο καιρό γράφω στο Flix.


ARRESTED DEVELOPMENT

Arrested Re-Development

Ξαναβλέποντας όλη την 1η σεζόν της σειράς. Η ελπίδα είναι να πιάσω κάποτε και τις 2-3. (1 | 2 | 3 | 4)

Το μέσο είναι το μήνυμα: H 4η σεζόν του «Arrested Development» είναι ένας άνισος θρίαμβος

H περίπλοκη, υποτιμημένη αξία μιας προβληματικής, μοναδικής τηλεοπτικής σεζόν.


BEAUTY AND THE BEAST

Retro TV: «Beauty and the Beast» (1987-1990)

Κάποτε υπήρχε η ιδέα για μεμονωμένα αφιερώματα σε παλιές σειρές. Η ιδέα μεταλλάχθηκε στο πολύ προτιμότερο (νομίζω) 'Βλέποντας...', αλλά πρόλαβα τουλάχιστον να βγάλω αυτό το κείμενο για αυτή τη σειρά που λατρεύω.


BUNHEADS

Ο τελευταίος χορός των «Bunheads»

Το απότομο κόψιμο μιας αγαπημένης σειράς υπό το πρίσμα των δημιουργικών tics της Έιμι Παλαντίνο.

Top Ten TV 2013: To νούμερο 8

Όπου συγκρίνω την Παλαντίνο με τον Μιλτς, και το «Bunheads» με το «Luck».


COMMUNITY

Μια ιστορία πολλών αντίο: Η θριαμβευτική επιστροφή του «Community»

Ας μιλήσουμε για το πώς είναι να προχωράς παρακάτω.

Top Ten TV 2012: Το νούμερο 4

Προς υπεράσπιση της 3ης σεζόν.


DOCTOR WHO

Γιορτάζοντας με τον «Doctor Who» στο Λονδίνο

Τι ζήστηκε.

Πενήντα χρόνια «Doctor Who»: O Τζον Χερτ, το μεγαλείο της κληρονομιάς κι ένα μεγάλο, κόκκινο κουμπί

Αναλογιζόμενος τη σημασία της ιστορίας στο μοναδικό franchise που δε την αρνήθηκε ποτέ.

«Doctor Who»: Οι 11 Doctors πριν τον δωδέκατο!

Δεν έχω διασκεδάσει ποτέ μου περισσότερο γράφοντας, από όσο φτιάχνοντας αυτό το κείμενο.

«Doctor Who»: Πώς μια σειρά 50 χρόνων μοιάζει πιο νέα και επιτυχημένη από ποτέ

Τα βασικά.


FRINGE

Μια βόλτα στους κόσμους του «Fringe»

Video essay και ανάλυση των κόσμων της σειράς βάσει των τίτλων αρχής της.

Φινάλε για το «Fringe»: Χωράνε μαζί συναίσθημα και λογική;

Κοιτώντας το τέλος βάσει όσων πιστέψαμε κάποτε πως ήταν η σειρά κι όσων τελικά έγινε.


GAME OF THRONES

Ομορφιά. Βία. Δράκοι. Κοιτάζοντας πίσω, στη 2η σεζόν του «Game of Thrones»

Πώς η 2η σεζόν της σειράς επιχείρησε να κάνει κάτι διαφορετικό στην τηλεόραση.


GIRLS

«Girls»: Η αποδόμηση της φαντασίωσης

Ανναζητώντας την αλήθεια του 'επεισοδίου-όνειρο' της σειράς της Ντάναμ.

Το «Girls» του ΗΒΟ ίσως και να είναι η φωνή μιας γενιάς!

Ας μηνμονεύσουμε και τον πιο ντροπιαστικά προβλέψιμο τίτλο που έχω βάλει ποτέ μου σε κείμενο.

Top Ten TV 2012: Το νούμερο 6

Συνοψίζοντας τη φρέσκια προσέγγιση της σειράς μετά την 1η σεζόν.


GREY'S ANATOMY

200 επεισόδια μετά, ακόμα «Grey’s Anatomy»

Δε μετανιώνω τίποτα.


HANNIBAL

Top Ten TV 2013: To νούμερο 4

Γιατί ο Μπράιαν Φούλερ κάνει κάτι αδιανόητο για την ελεύθερη τηλεόραση.

«Hannibal»: Η ομορφότερη σειρά στην τηλεόραση επιστρέφει με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση από ποτέ

Και πώς η σχέση του Χάνιμπαλ με τον Γουίλ είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί.


HEROES

Επειδή κανείς δεν το ζήτησε! Θυμόμαστε τις χειρότερες στιγμές του «Heroes»!

Με αφορμή το reboot της πιο λάθος σειράς των '00s, ξέθαψα τις 10 χειρότερες στιγμές της.


HOMELAND

Ετοιμάσου για τη 2η σεζόν του «Homeland»

Ή, ξέρεις, μην το κάνεις τελικά. Η 1η σεζόν παραμένει εκπληκτική τηλεόραση.


HOUSE

Είδαμε το τελευταίο επεισόδιο του «House»!

Το τέλειο κλείσιμο μιας άνισης σειράς.

«House»: 6x6 πράγματα που δε θα ξεχάσουμε ποτέ

Και όλα αυτά που άφησε πίσω της.


HOW I MET YOUR MOTHER

Kids, αυτή είναι η ιστορία του πώς οι πάντες μίσησαν το φινάλε του «How I Met Your Mother»

Η μεγάλη αλήθεια ενός άμεσα παρεξηγημένου, άτσαλου, θαρραλέου φινάλε.


LOUIE

Top Ten TV 2012: Το νούμερο 1

Τζήζους φάκιν Κράηστ, αυτό είναι το μόνο κείμενο που έχω γράψει στο site για την αγαπημένη μου τρέχουσα σειρά;

«Louie»: Ενας φιλόσοφος στο σύγχρονο Μανχάταν

Ε, χαριστικά κι αυτό, προφιλο-opinion είναι, τρέχα γύρευε τι είναι, τελοσπάντων, ένα κείμενο για αυτόν και τη σειρά του.


LUCK

Top Ten TV 2012: Το νούμερο 3

Λίγα μπερδεμένα λόγια για μια σειρά που πρόλαβα να αγαπήσω παράφορα.


MAD MEN

Για το «Mad Men» έχω γράψει τα περισσότερα κείμενα στο site, με recaps για τις 3 τελευταίες σεζόν. Ενδεικτικά, αυτά που με έκαναν να σκεφτώ για...

«Mad Men»: Από μικρό και μεθυσμένο

...τον φόβο του θανάτου

«Mad Men»: Στο τέλος θα πεθάνουμε όλοι

...τον ίδιο τον θάνατο

«Mad Men», 7η σεζόν, 3ο επεισόδιο: Been there, done that, messed around

...τις δύσκολες επιστροφές

«Mad Men», 7η σεζόν, 2ο επεισόδιο: Certain things that should be left unsaid

...τις αναγκαίες αλήθειες

«Mad Men»: Στην Αμερική των 60s, κάτι αλλάζει...

...τον εφιάλτη της αλλαγής

«Mad Men»: το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου!

Και μια ματιά πίσω στην 5η σεζόν.


MOCKINGBIRD LANE

«Mockingbird Lane»: Αυτό το ριμέικ των «Munsters» έχει καρδιά


Για τον Μπράιαν Φούλερ, το «Pushing Daisies» και τους «Munsters».


ORPHAN BLACK

Τατιάνα Μασλάνι, ο χαμαιλέων του sci-fi

Όχι τόσο για τη σειρά, όσο για μια ερμηνεία τόσο καλή που με υποχρέωσε να γράψω ολόκληρο κείμενο για μια ερμηνεία.


RECTIFY

Top Ten TV 2013: To νούμερο 6

Μια σειρά για την οποία δεν είχα γράψει ούτε λέξη, στριμώχτηκε άξια στο τοπ-10 μιας χρονιάς γεμάτη εκπληκτικά new entries.


SHERLOCK

Επειδή έπρεπε: Βάζουμε τα επεισόδια του «Sherlock» σε σειρά

OCD.


ΤΗΕ NEIGHBORS

Είδαμε τον πιλότο του «The Neighbors»

Το '12 είχα γράψει αναλυτικά για όλους τους πιλότους (ξεκάθαρα τρελός) αλλά αυτός είναι που μου έχει μείνει, κυρίως επειδή καθώς το έγραφα, δεν πίστευα πως γράφω θετικό review για αυτή τη σειρά. Με την καλή έννοια το λέω, η σειρά γαμάει.


THE NEWSROOM

«The Newsroom»: όταν η τηλεόραση κάνει το σωστό!

To πρώτο κείμενο που έγραψα ποτέ για το Flix ήταν μια σύντομη εκτίμηση των δημιουργικών μοτίβων του Άαρον Σόρκιν με αφορμή το πρώτο τρέιλερ του «Newsroom».

«The Newsroom»: Εσύ πιστεύεις ακόμα στους ανθρώπους;

Και λίγα λόγια μετά την πρεμιέρα.


THE GOOD WIFE

Τα νεο-procedurals του CBS είναι ό,τι καλύτερο συμβαίνει στην τηλεόραση

Πώς το «The Good Wife» ηγείται ενός ανανεωτικού κινήματος παλιομοδίτικών σειρών στο πιο γερασμένο κανάλι.

«The Good Wife»: Αλλάζοντας τα δεδομένα στην spoiler era της τηλεόρασης

Προσπαθώντας να βγάλω νόημα από ένα απ'τα πιο σοκαριστικά επεισόδια στην ιστορία της τηλεόρασης.

Top Ten TV 2013: To νούμερο 1

Εν ολίγοις, γιατί είναι το καλύτερο.


THE X-FILES

20 χρόνια «X-Files»: Βάζοντας σε σειρά τις 9 σεζόν

#YOLO


TRUE BLOOD

«True Blood», Σεζόν 5, Επεισόδιο 8: «Somebody That I Used to Know»

Ειλικρινά είχα ξεχάσει πως πριν 2 καλοκαίρια έκανα recaps για αυτή τη σειρά. Waaaaay too much free time.


TRUE DETECTIVE

Διαφθορά στη Νέα Ορλεάνη: To «True Detective» λίγο πριν το τέλος

Σκέψεις αμέσως πριν...

«True Detective» φινάλε: All you need is love

...και αμέσως μετά το φινάλε του «True Detective».


ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Τα επεισόδια του Super Bowl: Μια ιστορία γραμμένη από εκατομμύρια θεατές!

Από Εκείνο Με Τη Τζούλια Ρόμπερτς μέχρι Εκείνο Με Τη Σίντνεϊ Μπρίστοου Με Εσώρουχα

«Δεν είναι τηλεόραση, είναι...»: Η χρονιά που το Netflix ονειρεύτηκε πως είναι HBO

Το κείμενο που αγαπήθηκε και ριμιξαρίστηκε όσο κανένα άλλο <3

Στίβεν Μόφατ: Η σημαντικότερη πένα στην αγγλική τηλεόραση

Γράφοντας για τους ήρωές μου.

Δέκα μάγισσες, αυτή τη σεζόν στην Αμερικάνικη τηλεόραση

Μακράν η μεγαλύτερη χαζομάρα που έχω γράψει ποτέ στο Flix!

Τα 10 καλύτερα τηλεοπτικά φινάλε

Ξέρω τι ζητάω, από ένα φινάλε σειράς.

Το τέλος μιας εποχής: Ο Τόνι Σοπράνο βλέπει μαύρο

Ο θάνατος του Τζέιμς Γκαντολφίνι και η Χρυσή Εποχή της τηλεόρασης.

10 τηλεοπτικές σεζόν που έπαιξαν με διαφορετικούς κανόνες

Μια από αυτές τις 'και γιατί όχι' λίστες.

Τα μυαλά, οι αθλητές, οι πριγκίπισσες: 10 σειρές που εκπροσώπησαν επάξια το πνεύμα του Τζον Χιουζ

Αν καιγόταν το ίντερνετ και προλάβαινα να σώσω μόνο ένα δικό μου πράγμα.

Εορταστικά recaps: «Ιησούς από τη Ναζαρέτ»

Επειδή γιατί όχι. Στο πρώτο μέρος μιλάω για το «All-Star Superman» του Γκραντ Μόρισον. (1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6)

Κανένας Πάπας! Eχουμε ταινία «Veronica Mars»!

Μιλώντας για τη σημασία του Kickstarter για την ταινία που κανείς δεν πίστεψε πως όντως θα γυριζόταν.

Ποια είναι επιτέλους η Λένα Ντάναμ;

Λίγες μέρες πριν κάνει πρεμιέρα το «Girls» προσπαθούσα να καταλάβω γιατί τόσοι πολλοί ήταν τόσο πολύ έξαλλοι με την -ακόμα άγνωστη- Ντάναμ. 2 χρόνια μετά, ακόμα δεν είμαι σίγουρος.

«Tι ήταν αυτό που μόλις είδα;»: τα καλύτερα cliffhangers στην τηλεοπτική ιστορία

Όταν πέθανε ο Λάρι Χάγκμαν, αποφάσισα να κάνω ένα μεγάλο αφιέρωμα στα καλύτερα cliffhangers στην ιστορία.

«This is Halloween»: Μετράμε τα 12 καλύτερα τηλεοπτικά Halloween

Για 2 μέρες είχα κλειστεί σπίτι και ξανάβλεπα τα πάντα.

O Ντίνο Σταματόπουλος μιλάει στο Flix για την «Anomalisa» του Τσάρλι Κάουφμαν

Πήρα συνέντευξη από τον Starburns λίγες ώρες αφού είχα δώσει $125 στο Kickstarter για την ταινία του.

25 χρόνια FOX: πώς ένα κανάλι άλλαξε την τηλεόραση (όπως την ξέραμε)!

Η αμήχανη στιγμή που συνειδητοποιείς πως θαυμάζεις κάτι για τους λόγους που συχνά το μισείς.

Οι 10 καλύτερες σειρές του FOX

Πόσο κότα όμως που δεν τα έβαλα με αξιολογική σειρά.

Οι διασημότεροι πιλότοι που δεν έγιναν τηλεοπτικές σειρές!

Από αυτά τα αφιερώματα που συνειδητοποιούσα την ανουσιότητά τους ενώ τα έγραφα.

Τζος Γουίντον: Ενας auteur της τηλεόρασης κάνει σινεμά!

Μου είπαν από το Flix, 'γράψε ένα κειμενάκι για τον Γουήντον'. LOL.

Don Rosa

(oneman)

Πόσα πολλά αλλάζουν σε λίγους μήνες: Όταν ήρθαμε αρχικά σε επαφή με τον Ντον Ρόσα, την περασμένη άνοιξη, το περιοδικό ΚΟΜΙΞ υπήρχε ακόμα. Οι ιστορίες με τις οποίες πολλοί από εμάς έμαθαν να διαβάζουν κόμικς, είχαν ακόμη σπίτι. Τώρα, 6-7 μήνες μετά, το τοπίο είναι διαφορετικό. “Θες ακόμα τη συνέντευξη ή δεν έχει πια νόημα;”, ρωτούσε ο Ρόσα επικοινωνώντας πριν λίγες μέρες, μια φράση που αντικρύζοντάς τη σχεδόν με έπιασε νευρικό γέλιο.

Είναι επειδή τον Ρόσα τον λατρεύω και από παιδί και μια τέτοια ερώτηση μου φάνηκε εντελώς σουρεάλ. Φυσικά δεν είναι σπάνιο να συναντήσεις τεράστιο φαν του Ντον Ρόσα στην Ελλάδα, καθώς το ΚΟΜΙΞ, ένα από τα καλύτερα περιοδικά Disney σε όλο τον κόσμο σύμφωνα με τον ίδιο τον δημιουργό, μεγάλωσε ολόκληρες γενιές αναγνωστών των παπιο-ιστοριών δια χειρός Μπαρκς και Ρόσα. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν λοιπόν να του στείλω το αφιέρωμα που είχαμε κάνει στο ΟΝΕΜΑΝ πριν λίγο καιρό, μετά το κλείσιμο του ΚΟΜΙΞ. Προσφέρθηκα ακόμη και να το μεταφράσω.

“Όχι,” απάντησε. “Διάβασα όλο το άρθρο και τα σχόλια χρησιμοποιώντας πρόγραμμα μετάφρασης.” Όποιος σχολίασε εκεί, εύγε, κάναμε τον Ντον Ρόσα χαρούμενο: “Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μερικές περίεργες εκφράσεις αλλά νομίζω πήρα μια καλή ιδέα. Και ήταν λόγω του πόσο οξυδερκές και εκτιμητικό έμοιαζε να είναι όλο αυτό, γι’αυτό δίνω τη συνέντευξη.”

Και μάλιστα, συνέχισε, “δεν δίνω *ποτέ* συνεντεύξεις αυτές τις μέρες εκτός πρόσωπο με πρόσωπο στη διάρκεια κάποιου σπάνιου τουρ, αλλά και πάλι όχι πολλές. Αλλά αποφάσισα πως εσύ και οι Έλληνες φανς των παπιών άξιζαν τον κόπο.”

Ο μεγάλος Ντον Ρόσα μπορεί να έχει αποσυρθεί από την ενεργό σχεδιαστική δράση εδώ και χρόνια, ζώντας πλέον με τη γυναίκα του στο σπίτι τους στο Κεντάκι, όμως το έργο που άφησε πίσω του έχει γράψει ιστορία με τον ίδιο τρόπο που κάποτε το έκαναν οι κλασικές δημιουργίες του Καρλ Μπαρκς. Γι’αυτό και το να έχεις την ευκαιρία να μιλήσεις με αυτό τον άνθρωπο δε θα χάσει ποτέ, φυσικά, το νόημά του.

Είπε πολλά για τον Σκρουτζ, (και ακόμα περισσότερα για τον Μπαρκς, τον οποίο είναι φανταστικό το πόσο πολύ λατρεύει), για την Disney, για την Γκόλντι, για τις περιπέτειες που ποτέ δεν έγραψε, και φυσικά για το ίδιο το ΚΟΜΙΞ. Και το έκανε με τον γνωστό, απολαυστικό, λεπτομερή του τρόπο, που σίγουρα όλοι θα θυμόμαστε από κάποιο από τα πολλά συνοδευτικά κείμενα των κλασικών του ιστοριών.

(Σημείωση. Η συνέντευξη δε θα είχε γίνει χωρίς την υπερπολύτιμη βοήθεια του Μάνου Μίχαλου (δικής του έμπνευσης ερώτηση έλαβε το άκρως τιμητικό “δεν νομίζω να μου έχουν ξανακάνει αυτή την ερώτηση” προνόμιο), της Μάρας, και του Στέλιου Νικολάου.)

Ήσασταν ο πρώτος δημιουργός οποιουδήποτε μέσου τον οποίο έμαθα να αναγνωρίζω βάσει χαρακτηριστικών στο σχέδιο και το περιεχόμενο. Ποιοι ήταν οι δημιουργοί που βοήθησαν εσάς να συνειδητοποιήσετε κάποτε τι είναι τέχνη;

Δεν ξέρω τι είναι “τέχνη”. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η “ποιοτική διασκέδαση” που σέβεται το κοινό. Για μένα αυτό είναι που λέμε “υψηλή τέχνη”, αλλά δε με νοιάζει να διαφωνήσω με κανέναν γι’αυτό. “Ξέρω τι μου αρέσει.” Οπότε η απάντησή μου θα είναι ποιού τη δουλειά απολαμβάνω περισσότερο σε ταινίες ή κόμικς.

Κόμικς: Καρλ Μπαρκς, Γουίλ Άισνερ, και πρακτικά όλοι όσοι δούλεψαν για την EC Comics στις αρχές των ‘50s (θα αφήσω τους αναγνώστες σας να ψάξουν στο google ποιοι είναι αυτοί), Κερτ Σουάν, Κερτ Σαφενμπέργκερ, Γουώλτ Κέλλυ, Στιβ Ντίτκο, Μάικ Καλουτα, Τζακ Κίρμπυ, Τζον Στάνλεϋ. Θα μπορούσα να συνεχίσω για ώρα.

Ταινίες: Άλφρεντ Χίτσκοκ, Τζον Φορντ και Μπίλυ Γουάιλντερ. Υπάρχουν πολλοί ακόμα σπουδαίοι σκηνοθέτες, αλλά αυτοί για μένα είναι η αγία τριάδα. Επίσης έχω αγαπημένους συνθέτες και μπάντες τζαζ και σουίνγκ, αλλά η αφήγηση είναι αυτό που για μένα αποτελεί την υψηλότερη μορφή αυτού που αντιλαμβάνομαι ως “τέχνη”.

Το σύμπαν ιστοριών των παπιών ήταν πάντα πλούσιο σε χαρακτήρες και λεπτομέρειες, αλλά φέρατε κάτι εντελώς καινούριο προσθέτοντας μια αίσθηση συνέχειας και ενότητας και μυθολογίας, που το έφερε σε άλλο επίπεδο. Ήταν κάτι συνειδητό από μέρους σας ή συνέβη βήμα βήμα; Υπήρξε συγκεκριμένη στιγμή στο χρόνο που συνειδητοποιήσατε πως συμβαίνει;

Είχα ήδη μια ασφαλή και άνετη καριέρα επειδή είχα κληρονομήσει την κατασκευαστική εταιρεία της οικογένειάς μου. Η απόφαση να δημιουργήσω ‘Barks Duck’(*) ιστορίες ήρθε καθαρά επειδή ήμουν φαν των κόμικς εν γένει και λάτρης της δουλειάς του Μπαρκς συγκεκριμένα, ώστε να χρησιμοποιήσω τις δημιουργίες του για να παίξω κι εγώ. Οπότε ήταν σαφώς πρόθεσή μου από την πρώτη μου κιόλας ιστορίας, “Ο Γιος του Ήλιου”, όχι τόσο να εισάγω continuity στο σύμπαν παπιών του Μπαρκς, όσο το να δείξω ξεκάθαρα πως ξέρω τι έχει προηγηθεί, πως το αγαπούσα, και το να σιγουρευτώ πως οι αναγνώστες θα ήξεραν πως το αγαπώ. Πρόσεξε πως το πρώτο καρέ που σχεδίασα ποτέ μου, αυτό το πρώτο καρέ από τον “Γιο του Ήλιου”, έδειχνε τους χαρακτήρες σε ένα μουσείο με την ιστορία των περιπετειών του Σκρουτζ.

Τα σίκουελ και οι παρελθοντικές ιστορίες ήρθαν καθώς οι Ευρωπαίοι αναγνώστες, αναγνωρίζοντας πως ήμουν φαν του Μπαρκς όπως εκείνοι αντί ένας ακόμα υπάλληλος της Disney, άρχισαν να γράφουν στην Egmont ζητώντας τέτοιου είδους ιστορίες από εμένα. Οι αρχισυντάκτες μου μετέφεραν τις επιθυμίες αυτές και μετά χαράς τις έκανα πραγματικότητα!

(*) Εδώ να τονίσουμε κάτι που ο ίδιος ο Ρόσα θέλησε να ξεκαθαρίσει στη διάρκεια της επικοινωνίας μας. Σε αναφορά μας στα Disney κόμικς και το σύμπαν των ιστοριών με τους Ντακ, ο δημιουργός διευκρινίζει:

"Οι αμερικάνικες εκδόσεις Disney εξαφανίστηκαν με την κατάρρευση της βιομηχανίας κόμικς στα ‘70s. Η Gold Key που διαχειριζόταν τους χαρακτήρες, έκλεισε. Τα αμερικάνικα κόμικς είναι συλλεκτικά αντικείμενα που πωλούνται σε λιγοστά μαγαζιά στις μεγάλες πόλεις. Ο μέσος Αμερικάνος δεν ξέρει καν πως εκδίδονται ακόμα κόμικς γιατί δεν τα βλέπει ποτέ πουθενά, και έχει προ πολλού ξεχάσει πως κάποτε έστω υπήρξαν κόμικς με τον Ντόναλντ Ντακ.

Όλες αυτές οι ιστορίες ήταν αποτέλεσμα δουλειάς freelancers σαν τον Καρλ Μπαρκς που δούλευε για ανεξάρτητους εκδότες που είχαν την άδεια χρήση των χαρακτήρων. Αυτό είναι ευαίσθητο σημείο για μένα. Ξέρω πως οι πάντες απλώς υποθέτουν πως όλα τα Disney κόμικς παράγονται και εκδίδονται από την ίδια τη Disney και η Disney όχι μόνο αφήνει τον κόσμο να το πιστεύει αλλά το επιδιώκει κιόλας, ώστε να πάρουν το credit για τις ιστορίες που έχουν δημιουργήσει άλλοι.

Οπότε ποτέ δεν αφήνω καμία ευκαιρία για να δηλώσω την αλήθεια σε συνεντεύξεις. Είναι σαν αποστολή ζωής. Δεν υπάρχει ‘σύμπαν χαρακτήρων Disney’. Είναι ‘σύμπαν ιστοριών Καρλ Μπαρκς’."

(σσ. ‘Barks Duck ιστορίες/κόμικς', όπως τις ανέφερε ο ίδιος στη διάρκεια της συνέντευξης.)

Υπάρχει κάποιος χαρακτήρας στον οποίο έχετε βάλει ένα μεγαλύτερο κομμάτι του εαυτού σας από τους υπόλοιπους;

Φυσικά δεν ήθελα να αλλάξω την προσωπικότητα κανενός από τους χαρακτήρες του Μπαρκς. Ο “Γιος του Ήλιου” επρόκειτο αρχικά να είναι η ΜΟΝΗ ιστορία με πάπιες που θα έκανα ποτέ, ένα μικρό γλέντι πριν επιστρέψω στην οικογενειακή επιχείρηση. Αλλά όταν άρχισα να συνειδητοποιώ πως θα έκανα περισσότερες ιστορίες με τον Σκρουτζ ΜακΝτακ, θεώρησα πως έπρεπε να συμβιβαστώ με το γεγονός πως οι αναγνώστες τον αντιλαμβάνονταν ως έναν καθαρά άπληστο χαρακτήρα. Αλλά η απληστία είναι η πηγή όλων των κακών. Και ήξερα πως δε μπορούσα να συνεχίσω να δημιουργώ ιστορίες για έναν χαρακτήρα που αντιπαθούσα πάνω σε αυτή τη βάση. Οπότε έπρεπε σταδιακά να μεταστρέψω την προσωπικότητα του Σκρουτζ μακριά από το να είναι απλώς άπληστος, στο να είναι ανταγωνιστικός, περήφανος, με αίσθηση περιπέτειας και με μια βαθιά εκτίμηση για το παρελθόν.

Εξάλλου, σύμφωνα με τον Μπαρκς κρατούσε κάθε δεκάρα που κέρδισε ποτέ του μες στο Θησαυροφυλάκιο. Δεν ξόδεψε ποτέ του καμία. Οι άπληστοι άνθρωποι συγκεντρώνουν πλούτο ώστε να μπορούν να αγοράσουν πράγματα ή δύναμη. Ο “δικός μου” Σκρουτζ κρατούσε όλα αυτά τα κέρματα ως μυριάδες τρόπαια θάρρους και δόξας. Τα νομίσματα ήταν αναμνήσεις ζωής, όχι σύμβολα απληστίας.

(Σε αυτό το σημείο θέλω να ξεκαθαρίσω μια τρομακτική παρεξήγηση που όλη η Ευρώπη πάντα είχε για το Θησαυροφυλάκιο του Σκρουτζ. ΔΕΝ είναι γεμάτο με χρυσά νομίσματα όπως πάντα μεταφραζόταν στα Ευρωπαϊκά κόμικς. Το όλο νόημα πίσω από την αρχική δημιουργία του Θησαυροφυλακίου από τον Μπαρκς ήταν πως είναι γεμάτο με συνηθισμένα κέρματα, με ρέστα. Με πεντάλεπτα και δεκάρες. ΟΧΙ νομίσματα αξίας! Η ιδέα είναι “να ένας τύπος που είναι ΤΟΣΟ ΦΤΗΝΟΣ που συντηρεί ένα ολόκληρο κτίριο γεμάτο με ψιλά.” Το να απεικονίζεται το Θησαυροφυλάκιο ως κάτι γεμάτο με χρυσά νομίσματα αξίας χάνει την όλη ουσία του Θησαυροφυλακίου. Αυτή είναι μια λυπηρή λάθος απόδοση στα Ευρωπαϊκά κόμικς που με ενοχλεί πολύ.)

Νιώσατε ποτέ την ανάγκη να εγκαταλείψετε τα ‘Barks Duck’ κόμικς και να κάνετε κάτι εντελώς διαφορετικό;

Ποτέ δεν με ενδιέφερε να δημιουργήσω οποιαδήποτε άλλα κόμικς πέρα από αυτά που βασίζονταν στους χαρακτήρες του Μπαρκς. Μου αρέσουν πολλά άλλα κόμικς, αλλά αν δεν είχα τη δυνατότητα να δουλέψω πάνω στις δημιουργίες του Μπαρκς θα είχα απλώς παραμείνει στην οικογενειακή επιχείρηση συλλέγοντας κόμικς απλώς ως ένα χόμπι, όπως έκανα ως τότε.

Μερικές από τις αγαπημένες μου ιστορίες σας είναι αυτά τα μικρά sci-fi διαμαντάκια όπου ο Σκρουτζ υπερασπίζεται την περιουσία του από κάποιο όλο και πιο παλαβό σχέδιο των εχθρών του. Ρευστό χρήμα, πάγωμα του χρόνου, αντι-βαρύτητα, κάποια φανταστικά πράγματα εκεί μέσα. Ποια από αυτές τις ιστορίες είναι η αγαπημένη σας;

Η δική μου αγαπημένη; Χμ. Πολλές από αυτές τις sci-fi περιπέτειες ήταν ριμέικ ιστοριών που έκανα χρησιμοποιώντας δικούς μου χαρακτήρες πολύ παλιότερα όταν δούλευα δωρεάν, ως χόμπι, σε κάτι φανζίν. Ανακύκλωνα τις πλοκές επειδή μου άρεσε να πειραματίζομαι με τις αρχές της φυσικής που είχα διδαχθεί όταν σπούδαζα πολιτικός μηχανικός, αλλά ποτέ δε μου άρεσαν πολύ οι εκδοχές τους με τα παπιά. Ο Μπαρκς μεγάλωσε σε μια εποχή πριν τη μοντέρνα επιστημονική φαντασία και χρησιμοποιούσε αυτό το είδος πολύ αραιά, σε ένα πολύ βασικό επίπεδο. Σε ένα επίπεδο Ιουλίου Βερν, ας πούμε. Πάντα ένιωθα πως οι sci-fi ιστορίες με παπιά έμοιαζαν “λάθος”, πάρε ας πούμε εκείνη με τον Παγκόσμιο Διαλύτη -- αυτό εμπεριείχε την πιθανή καταστροφή ολόκληρου του πλανήτη. Είναι υπερβολικό για μια ιστορία με τα παπιά!

Υπάρχουν όμως τρεις μικρές ιστορίες που έκανα με τον Σκρουτζ να υπερασπίζεται την πρώτη του δεκάρα από τη Μάτζικα ντε Σπελ. “Ο Ασημένιος Δίσκος”, “Ζήτημα Βαρύτητας” και “Ξέχνα Το!”. Με μαγεία αντί επιστημονικής φαντασίας. Είναι το ίδιο πράγμα με άλλο όνομα; Δεν έχει σημασία, αυτές οι ιστορίες μου φαίνονταν πάντα πιο ταιριαστές με τους χαρακτήρες του Μπαρκς. Ήμουν πολύ περήφανος για αυτές τις τρεις ιστορίες.

Ο Σκρουτζ έχει τα πλούτη, ο Γκαστόνε την τύχη, τα τρία ανίψια όλο το μέλλον μπροστά τους, ο Ντόναλντ την διάθεση να βοηθά τους υπόλοιπους. Σε μια περίοδο κρίσης ποιος θα μπορούσε να επιβιώσει;

Δεδομένης της τύχης του Γκαστόνε, υποθέτω η σωστή απάντηση θα έπρεπε να είναι αυτός. Αλλά δεν θα το θέλαμε, γι’αυτό είναι ο χαρακτήρας του Μπαρκς που όλοι λατρεύουμε να μισούμε. Βάσει των δικών τους ικανοτήτων θα ήταν τα τρία ανίψια. Είναι οι χαρακτήρες που πάντα μοιάζουν οι πιο ώριμοι και εφευρετικοί.

Αλλά… υποθέτω η μόνη σωστή απάντηση είναι ο Σκρουτζ.

Αν μπορούσατε να κάνετε μια μεγάλη, τεράστια περιπέτεια τώρα, πού θα στέλνατε τα παπιά; Έχει μείνει κάποιο μέρος ανεξερεύνητο;

Ο θάνατος.

Σοβαρά, η μία ιστορία που θα ήθελα ακόμα να κάνω είναι “Ο Θάνατος του Σκρουτζ”. Πολλοί φανς το έχουν ζητήσει. Και η ιστορία που θα χρησιμοποιούσα ως πνευματικό οδηγό θα ήταν το “Whatever Happened to the Man of Tomorrow” του Άλαν Μουρ. Ήταν μια ιστορία του 1986 όταν η DC αποφάσισε να κάνει reboot στον κεντρικό της χαρακτήρα. Οι αρχισυντάκτες ήξεραν πως οι αναγνώστες δε θα το αποδέχονταν, οπότε η ευφυής τους λύση ήταν να δημιουργήσουν μια ιστορία που έβαζε τέλος στον θρύλο του πρωτότυπου Σούπερμαν, πριν δημιουργήσουν τον καινούριο. Έκλεισε όλες τις παλιές πλοκές, έκλεισε τις καριέρες των παλιών villains, και ολοκλήρωσε όλες τις παραδοσιακές πτυχές που έκαναν τα κόμικς του Σούπερμαν τόσο σπουδαία για 50 χρόνια. Ήταν μια πανέμορφή ιστορία!

Το τρικ ήταν πως παρότι ο κόσμος νόμιζε πως ο Σούπερμαν είχε πεθάνει, στην πραγματικότητα αυτό δεν ίσχυε και… τελοσπάντων, ήταν ένα τέλειο φινάλε! Θα έκανα κάτι παρόμοιο για τον Σκρουτζ Μακ Ντακ.

Αλλά οι αναγνώστες κόμικς Disney και οι εκδότες ίσως να μην ήθελαν κάτι τέτοιο, ούτε έστω για την απόλαυση των παλιότερων αναγνωστών. Οπότε ήξερα πως μια τέτοια ιστορία δε θα μπορούσε ποτέ να δημοσιευτεί κι έτσι δεν πέρασα υπερβολικά πολύ χρόνο να τη σκέφτομαι.

Και μετά παραιτήθηκα. Αυτό ήταν το τέλος.

Αναφερθήκατε και στο ΚΟΜΙΞ προηγουμένως (σσ. σε προηγούμενο μέιλ), το οποίο πρόσφατα έκλεισε. Για έναν πιτσιρικά που μεγάλωνε στην Ελλάδα αυτό το περιοδικό ήταν όαση. Για εσάς, ποιο είναι το πράγμα που πιστεύετε πως έχει εμπνεύσει η δουλειά σας σε νέους αναγνώστες, και για τι είστε πιο περήφανος;

Ποτέ δεν *προσπαθούσα* να εμπνεύσω ή να διδάξω τον οποιονδήποτε. Προσπαθούσα απλώς να διασκεδάσω τους φανς τους Μπαρκς για ίσως 15-20 λεπτά τη φορά. Και τώρα πια νομίζω πως καταλαβαίνω γιατί η επαφή με φανς σαν εμένα έκανε πάντα τον Μπαρκς να αισθάνεται κάπως άβολα. Ποτέ δεν περίμενε πως οι αστείες ιστορίες που δημιουργούσε θα σήμαιναν τόσα πολλά σε γενιές παιδιών παγκοσμίως. Τώρα έχω την ίδια εμπειρία!

Λαμβάνω όλο και περισσότερα μακρά και βαθυστόχαστα μηνύματα από αναγνώστες που τώρα είναι γύρω στα 30, που μοιάζουν να τους έχουν αγγίξει αυτές οι αστείες περιπέτειες που νόμιζα πως δημιουργούσα. Αλλά καταλαβαίνω πώς νιώθουν. Όταν απολαμβάνεις κάτι στα 12 σου, το απολαμβάνεις βαθύτατα, σε ένα σχεδόν κοσμικό επίπεδο, ειδικά αν είσαι ένα έξυπνο παιδί υψηλής αντίληψης. Και μένει μαζί σου για πάντα. Αλλά, όπως συνέβαινε και με τον Μπαρκς όταν συναντούσε κάποιον σαν εμένα, είναι λίγο περίεργο. Είναι σίγουρα καλό “περίεργο”... αλλά παραμένει κάπως τρομακτικό το να μου λένε τώρα πώς οι ιστορίες μου ήταν εξίσου σημαντικές για τα παιδιά στα ‘80s και τα ‘90s όσο οι ιστορίες του Μπαρκς ήταν για εμάς στα ‘50s. Είναι μια ευθύνη που ποτέ δε συνειδητοποιούσα πως θα είχα, και με ανησυχεί πως δεν την είχα υποψη μου τότε. Είναι ευλογία ή κατάρα;

Αλλά για να απαντήσω ευθέως στην ερώτηση, υποθέτω πως αυτό που οι περισσότεροι μου γράφουν και μου λένε πως οι ιστορίες μου τους έμαθαν, και είναι πάντα “Ο Βίος κι η Πολιτεία” που το έκανε αυτό, είναι πως αν πιστεύουν στον εαυτό τους, αν αποδεχτούν πλήρως τον ενθουσιασμό και το πάθος τους για κάτι, αν ποτέ δεν παραιτηθούν υπό το βάρος των κακουχιών, αν είναι ειλικρινείς και δίκαιοι, τότε θα πετύχουν αυτό που επιθυμούν περισσότερο. Αλλά περισσότερο από όλα, πως δεν πρέπει να αφήνουν την επιτυχία να αλλοιώνει την αίσθηση των αληθινών αξιών τους στη ζωή. Αυτή είναι η ιστορία της νιότης του Σκρουτζ και είναι επίσης η ιστορία της δικής μου ζωής.

Υποθέτω αν ενέπνευσα όλα αυτά έστω σε έναν μόνο αναγνώστη, ίσως και να τα κατάφερα καλά.

Για μια μέρα μπορείτε να ζήσετε μες στο σύμπαν των ιστοριών σας. Με ποιον χαρακτήρα κάνετε παρέα;

Δεν ξέρω αν μου έχει ποτέ κανείς ξανά αυτή την ερώτηση.

Δεν είμαι σίγουρος αν θα ήθελα να είμαι κοντά σε κανέναν από αυτούς τους χαρακτήρες του Μπαρκς για πάρα πολύ καιρό. Το πιο σημαντικό τους χαρακτηριστικό είναι πως όλοι έχουν ελαττώματα, το οποίο κάνει για φοβερές ιστορίες αλλά ίσως όχι για μια μακρές φιλίες. Ίσως να μου άρεσε ο Σκρουτζ μου αν τον καταλάβαινα σε βάθος. Ο Ντόναλντ μπορεί να γινόταν κουραστικός. Τα ανίψια είναι τόσο τέλεια που θα με νευρίαζαν. Δεν ξέρω αν θα ήθελα να περάσω χρόνο με τη Νταίζυ - τι ανούσιος, προσβλητικά στερεοτυπικός γυναικείος χαρακτήρας! Γι’αυτό ο Μπαρκς δεν την χρησιμοποιούσε πολύ εκτός ΣΑΝ τέτοιο τύπο χαρακτήρα. Εκείνος ο ίδιος δημιούργησε αληθινά ενδιαφέροντες γυναικείους χαρακτήρες με ακεραιότητα και προσωπικότητα, σαν την Μάτζικα και την Γκόλντι.

Την Γκόλντι; Οκέι, ναι. Θα ήθελα να κάνω παρέα με τον Σκρουτζ και την Γκόλντι στην κοιλάδα της αγωνίας το 1898.

Καταλαβαίνω τους λόγους για τους οποίους δεν είπατε ποτέ την ιστορία του πατέρα των ανιψιών καθώς θα έπρεπε να είναι κάποια απόχρωση του θλιβερού. Αλλά στο “Βίος και Πολιτεία” λένε “Ξέρουμε πως είναι, θείε Σκρουτζ” όταν εκείνος λέει πως οι συγγενείς του πάντοτε εξαφανίζονται. Μες στο μυαλό σας υπήρχε ποτέ κάποια συγκεκριμένη εξήγηση ακόμα κι αν ξέρατε πως δε θα μπορούσατε ποτέ να την κάνετε ιστορία;

Αυτή είναι μια ερώτηση που μου γίνεται πολύ συχνά και έχω απαντήσει αρκετές φορές στα κείμενα που υποτίθεται πως συνοδεύουν τις ανατυπώσεις των ιστοριών μου. Δυστυχώς αυτά τα κείμενα δεν τα έχετε δει ποτέ στην Ελλάδα επειδή ο Έλληνας εκδότης, για άγνωστους λόγους, ποτέ δεν θέλησε να συνεργαστεί μαζί μου όταν έβγαζε τις συλλογές με τις ιστορίες μου.

Για όλη την εικοσαετία που δημιουργούσα Barks Duck ιστορίες οι φανς πάντα με ικε΄τευαν να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα, στο τι συνέβη στους γονείς των Χιούη, Λιούη και Ντιούη. Και σκέφτηκα πολύ πώς να το προσεγγίσω. Ποια μπορεί να ήταν η εξέλιξη μιας τέτοια πλοκής; Σκέφτηκα τέσσερις.

1) Τα ανίψια ξεκινούν την επική αναζήτηση των χαμένων γονιών τους. Δεν βρίσκουν ούτε ίχνος. Ανούσια ιστορία. Όχι.
2) Τα ανίψια αναζητούν τους γονείς τους και ανακαλύπτουν πως είναι νεκροί. Καταθλιπτικό και ανούσιο. Όχι.
3) Τα ανίψια αναζητούν τους γονείς τους και τους βρίσκουν! Ζωντανούς και υγιείς! Οπότε… πρέπει να ζήσουν τώρα με τους γονείς τους αντί με τον Ντόναλντ; Δε μπορώ να το κάνω αυτό! Αυτό θα απειλούσε την ίδια την υφή του σύμπαντος! Όχι!
4) Τα ανίψια αναζητούν τους γονείς τους και τους βρίσκουν! Αλλά… συνεχίζουν να μένουν με τον Ντόναλντ; Αντί με τους γονείς τους; Δε μπορώ να το κάνω αυτό! Αυτό θα ήταν καταθλιπτικό και πιθανότατα αιτία μηνύσεων και δεν ξέρω τι άλλο. Όχι.

Υπάρχει ένα #5; Είχα ένα στο μυαλό πίσω στο 1990 όταν πρωτοπήγα να δουλέψω για την Egmont και έμαθα πως (αντιθέτως με την Αμερική) η Ευρώπη ήταν μια ήπειρος γεμάτη λάτρεις των παπιών του Μπαρκς που ήθελαν κάποιος να πει αυτή την ιστορία. Έβαλα ακόμα και μια σκηνή στο στόριμπορντ μιας από τις πρώτες ιστορίες μου για την Egmont που υπονοεί αυτό το 5ο ενδεχόμενο.

Αλλά δεν την συμπεριέλαβα στην τελική εκδοχή της ιστορίας επειδή θα ήταν πολύ προβληματικό το πώς να αντιμετωπίσω και την πλοκή και την τελική της έκβαση. Νιώθω πως είναι πολύ “λάθος” το το συζητήσω αυτό με λεπτομερή εξήγηση. Προτιμώ να αφήσω απλώς τον κόσμο να δει την κομμένη αυτή σκηνή από εκείνο το στόριμπορντ και να τους αφήσω να αποφασίσουν για τους εαυτούς τους. Εξάλλου, ποτέ δεν σκέφτηκα παρακάτω από αυτή τη σκηνή.

Αλλά οι Έλληνες αναγνώστες δεν μπόρεσαν ποτέ να δουν αυτά τα επεξηγηματικά κείμενά μου. Αν οι αναγνώστες σας θέλουν να δουν τη σελίδα που έχουν δει στην υπόλοιπη Ευρώπη, ανέβηκε πρόσφατα στο Don Rosa Page στο facebook (τη λειτουργούν φανς, όχι εγώ). Εκεί υπάρχει ένα ποστ με την εν λόγω σκηνή όπου απάντησα πρόσφατα την ίδια ερώτηση. Αυτό είναι όλο.

Πήρατε βασικά στοιχεία του σύμπαντος του Μπαρκς και δημιουργήσατε κάτι τεράστιο και συναισθηματικό βάσει αυτών. Αλλά αν υπήρχε ένα άλλο σύμπαν χαρακτήρων που θα θέλατε να δουλέψετε, ποιο θα ήταν αυτό; Ή θα κάνατε κάτι εντελώς καινούριο;

Σε τι άλλες κλασικές σειρές κόμικς θα μου άρεσε να έχω δουλέψει; Χμ. Πραγματικά αγαπούσα τα κόμικς Σούπερμαν στα τέλη του ‘50 ως τα μέσα του ‘60 -- σπουδαία εποχή.

Ή το “The Spirit” του Άισνερ.

Και αγαπώ πολύ τον Αστερίξ.

Αλλά δε μπορώ να σχεδιάσω αρκετά καλά για να δουλέψω σε αυτά τα κόμικς. Δεν ήμουν καν αρκετά καλός για να σχεδιάσω Barks Duck κόμικς. Αλλά έκρυβα αυτό το γεγονός προσθέτοντας αφειδώς όλες αυτές τις “αχρείαστες και ενοχλητικές” λεπτομέρειες στο στυλ μου.

Ποια εκ των μεγάλων ιστοριών σας έτυχε να ξαναδιαβάσετε πρόσφατα και πώς σας φάνηκε;

Δεν κάθομαι ποτέ να ξαναδιαβάσω τις ιστορίες μου, κυρίως επειδή δεν έχει υπάρξει ποτέ ένας μεγάλος βολικός σκληρόδετος τόμος ή έστω μια απλή συλλογή της δουλειάς μου σε καμία γλώσσα που να μπορώ να διαβάσω. Και ποτέ δεν κάθομαι να ξεθάβω όλα αυτά τα λεπτά, παραπαίοντα τευχάκια. Έχω εξετάσει με προσοχή πολλές συλλογές με ανατυπώσεις που έχουν εκδοθεί σε όλη την Ευρώπη, από εκδότες που (αντίθετα με την Ελλάδα) συνεργάζονται μαζί μου. Αλλά δε μπορώ να διαβάσω το κείμενο οπότε απλώς επιθεωρώ τα χρώματα και τα ηχητικά εφέ και όλα αυτά.

Οι μόνες μου ιστορίες που έχουν εμφανιστεί σε καλές ανατυπώσεις εδώ στην Αμερική είναι ο “Βίος και Πολιτεία”. Και όταν βγήκε αυτό και ξαναδιάβασα όλη τη σειρά μετά από χρόνια όπου δεν το είχα καν κοιτάξει, θυμάμαι να σκέφτομαι “Ουάο. Αυτό ήταν όντως πολύ %$^# καλό!”

Αλλά όταν εξαρχής δημιουργούσα τις ιστορίες μου, πέρναγα τόσο πολύ χρόνια στην κάθε μία για 3-4 μήνες, μέρα μετά τη μέρα, που μέχρι να τελειώσω την κάθε μία ήμουν πλέον σίγουρος πως ήταν ένα θλιβερό λάθος. Υποθέτω αυτό οφείλεται στο ότι δεν μου πολυαρέσει το ίδιο μου το στυλ και με κούραζε πάρα πολύ να το κοιτάω και να αγχώνομαι γι’αυτό. Αλλά ίσως αν οι ιστορίες μου ανατυπωθούν ποτέ στη γλώσσα μου θα τις διαβάσω και ίσως κάποιες να μου αρέσουν κιόλας. Όπως εκείνες οι ιστορίες με τη Μάτζικα που ανέφερα προηγουμένως με τις οποίες είμαι αρκετά ικανοποιημένος.

Κατά τη γνώμη μου ο Σκρουτζ είναι ο πιο ολοκληρωμένος χαρακτήρας των παπιών, κάτι που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη δική σας δουλειά και στου Μπαρκς. Έχει πλούσια ιστορία, σπουδαία προσωπικότητα, σκοτεινές πλευρές, άγριες γωνίες, αλλά είναι συναισθηματικός, είναι αντιφατικός, είναι αληθινά συναρπαστικός. Αλλά νομίζω πως δεν τυγχάνει ιδιαίτερης εκτίμησης όταν μιλάμε για το πρόσωπο της εταιρείας, για το μάρκετινγκ κλπ. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Έχει να κάνει μόνο με τη δουλειά του Μπαρκς, όχι απλά “σε μεγάλο βαθμό”. Η κυρίως απάντηση σε αυτό έχει σχέση με την όλη διάκριση περί Disney. Ο Σκρουτζ ΔΕΝ είναι ένας “χαρακτήρας Disney”. Για την ακρίβεια, θα έχεις μεγάλο πρόβλημα να βρεις οποιονδήποτε στη σύγχρονη εταιρεία Disney στην Αμερική που να ξέρει έστω ποιος είναι ο χαρακτήρας! Κάποιοι μπορεί να θυμούνται τη σειρά “DuckTales” από τα τέλη των ‘80s, αλλά και πάλι θα νόμιζαν πως ήταν η αρχή και το τέλος ολόκληρης της ιστορίας του χαρακτήρα Σκρουτζ Μακ Ντακ.
Όσο για τον Ντόναλντ; Αυτός ΕΙΝΑΙ χαρακτήρας δημιουργίας Disney (αν και ο Μπαρκς δημιούργησε μια νέα εκδοχή του χαρακτήρα για τα κόμικς) και έχει υπάρξει πολύ πιο δημοφιλής χαρακτήρας από εκείνον τον ποντικό από τότε που πρωτοεμφανίστηκε το 1934.

Αλλά πώς μπορείς να έχεις έναν εκρηκτικό χαρακτήρα ή έναν πλούσιο, άπληστο (;) χαρακτήρα σαν εταιρικό σύμβολο μιας εταιρείας που νοιάζεται τόσο πολύ για την δημόσια εικόνα της ως Disney; Χρειάζονται έναν χαριτωμένο, ακίνδυνο, γελαστό χαρακτήρα που δίνει βαρετές ιστορίες αλλά μοιάζει ωραίος σε μπλουζάκια. Μίκι Μάους.

Ή μήπως η ερώτηση είναι απλώς γιατί υπάρχουν τόσο λίγα, αν υπάρχουν καθόλου, παιχνίδια και φιγούρες Σκρουτζ στα προϊόντα τους; Αλλά και πάλι η απάντηση είναι η ίδια. Η Disney προμοτάρει την εμπορική εκμετάλλευση των χαρακτήρων, και στην Αμερική κανείς δεν ξέρει τον Σκρουτζ Μακ Ντακ ή τη δουλειά του Μπαρκς. Ο Σκρουτζ δεν έχει εμπορική αξία επειδή εδώ είναι άγνωστος.

***

Αντί επιλόγου: Σε ακόλουθη επικοινωνία μας, ο Ρόσα θέλησε να πει δυο επιπλέον πράγματα για την έκδοση στην οποία ουσιαστικά οφείλουμε ακόμα και το ότι γνωρίζουμε το όνομά του στην Ελλάδα.

"Συνειδητοποίησα πως δεν μίλησα καθόλου για το ΚΟΜΙΞ. Και δεν ξέρω αν το γνωρίζατε, αλλά ήταν μια από τις καλύτερες εκδόσεις Disney στον κόσμο. Θέλω να πω, το φρόντιζαν και το έγραφαν άνθρωποι που έκαναν εξαιρετική δουλειά στο να βγάζουν ένα περιοδικό για όλες τις ηλικίες, γεμάτο με εξαιρετικά άρθρα και εικονογραφήσεις, με ποιοτικό χαρτί και χρωματισμό, αλλά κυρίως και μια έκδοση για μεγαλύτερους αναγνώστες και μελετητές των κόμικς.

Οι μόνες άλλες εκδόσεις σε αυτό το επίπεδο ήταν το γερμανικό DONALD DUCK SONDERHEFT, το γαλλικό PICSOU και το ιταλικό ZIO PAPERONE. Αλλά το ZIO PAPERONE σταμάτησε να εκδίδεται πριν λίγα χρόνια. Νομίζω το ΚΟΜΙΞ ήταν το καλύτερο από τα εναπομείναντα. Είμαι περήφανος κάτοχος μια πλήρους συλλογής τευχών ΚΟΜΙΞ.

Δεν θέλω να κάνω τους Έλληνες φανς να νιώθουν ακόμα πιο λυπημένοι από όσο ήδη είναι, αλλά πρέπει να νιώθουν περήφανοι για αυτό. Παρόλο που έχασα την επαφή και τη συνεργασία μου με τον κ. Χρήστο Τερζόπουλο, αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως η εταιρεία του παρήγαγε μερικά από τα καλύτερα Disney κόμικς στον κόσμο."

Κατατάσσοντας τους 4 πιθανούς τελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ

Μετά και την κλήρωση των ημιτελικών, για το φετινό Τσάμπιονς Λιγκ δημιουργούνται 4 παράλληλα σύμπαντα. Τα επισκοπτόμαστε όλα και τα κατατάσσουμε, ως σωστός ταξιδιωτικός οδηγός.






















(*γράφτηκε για το SPORT24 τη μέρα της κλήρωσης των ημιτελικών του Τσάμπιονς Λιγκ)

Δεν είναι φανταστική η φετινή 4άδα του Τσάμπιονς Λιγκ; Όχι, αλήθεια, θαυμάστε την. Οι δύο τελευταίο κάτοχοι (ενισχυμένοι με Γουαρδιόλα και Μουρίνιο ο καθένας, επειδή το πρεστίζ της κούπας δεν έφτανε) συν η Ρεάλ (με Αντσελότι και με Κριστιάνο και με τον Φοβερότερο Ποδοσφαιριστή Του Κόσμου και το άχτι του 10ου) συν η Ατλέτικο του Σιμεόνε, που πάει να κερδίσει το Πρωτάθλημα Των Δύο Γιγάντων.

Είναι τέλειο. Πάντα στις 4άδες υπάρχει εκείνο το λίγο βαρετό ζευγάρι που ακούγεται συναρπαστικό αλλά ξέρεις πως δε θα είναι ή υπάρχει εκείνη η 4η ομάδα που ξέρεις πως είναι συμπλήρωμα και πως εντάξει, δε θα το πάρει κιόλας. Φέτος δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Ρεάλ και Μπάγερν παίζουν συνέχεια, ναι, αλλά όχι *αυτές* οι Ρεάλ και Μπάγερν. Και η Ατλέτικο, η φυσιολογική 4η στην πρώτη ανάγνωση των ονομάτων; Θα πεις εσύ στους ποδοσφαιριστές του Σιμεόνε ότι είναι ‘συμπλήρωμα’; Γιατί δε θα βγεις ζωντανός νομίζω.

Η ουσία είναι πως έχουμε 4 ομάδες που μπορούν ρεαλιστικά όλες να χτυπήσουν την κούπα, και που -επίσης ωραίο αυτό- είναι κι οι 4 μες στο κυνήγι του εγχώριου τίτλου. 4 φανταστικές ομάδες σε φάση όπου έχουν τα πάντα να κερδίσουν και τα πάντα να χάσουν! Τι καλύτερο; Οι ημιτελικοί είναι φανταστικοί και, ειλικρινά, όλοι οι πιθανοί τελικοί που μπορούν να προκύψουν, το ίδιο. Οπότε σκεφτήκαμε να κάνουμε ένα πρώιμο preview αυτών των 4 πιθανών τελικών, βάσει εντελώς εξωτερικών ερεισμάτων.

Για το ίδιο το ποδόσφαιρο θα σας τα πουν καλύτεροι οι football philosophers κι ο Football Philosopher, με αναλύσεις των ημιτελικών του Τσάμπιονς Λιγκ, με πιθανότητες της κάθε ομάδας να επικρατήσει, πώς θα επηρεάσουν τα match-ups τις στρατηγικές, κλπ. Εμείς, στο παρόν κείμενο, είμαστε εδώ για κάτι άλλο. Για τις ιστορίες. Και για την προσμονή. Εξάλλου, η ομορφιά του ποδοσφαίρου όπως και όλων των τεχνών, είναι κάτι εντελώς υποκειμενικό: Κατανοώ απολύτως τον ενθουσιασμό για την τιτανομαχία Ρεάλ-Μπάγερν, όμως η ένταση και το ξύλο που θα πέσει στο Τσέλσι-Ατλέτικο με κάνει να θέλω να τους δω να παίζουν αυτοί και στους δύο ημιτελικούς. (ΕΤΑ: ή έστω στη ρεβάνς, ΟΚΕΪ, ΕΝΤΑΞΕΙ)

Οπότε ας παίξουμε με πρόσωπα και με την προσμονή ενός τελικού ιστορικού (και γεμάτου ιστορίες). Αυτό που ακολουθεί δεν είναι κατάταξη βάσει πιθανοτήτων ή ποδοσφαιρικής αξίας (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό). Αλλά, απλούστατα, οι πιθανοί τελικοί που έχουμε μπροστά μας- και γιατί κάποιοι θα είναι σημαντικότεροι από άλλους.

4, Ατλέτικο Μαδρίτης - Μπάγερν Μονάχου

















Καταρχάς αν αυτό είναι το λιγότερο συναρπαστικό ζευγάρι που μπορεί να βγει στον τελικό, τότε ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΣΑΜΠΙΟΝΣ ΛΙΓΚ 2014. Σκληρές ομάδες, θα συμβεί μπόλικο Ξύλο, θα δούμε σφιχτό παιχνίδι και λίγα-και-καλά γκολ, αλλά εν τέλει υπάρχει κάτι εγγενώς απογοητευτικό στην ιδέα πως θα δεις μια πολύ κοντινή μάχη και στο τέλος θα επικρατήσει δύσκολα-αλλά-καθαρά το φαβορί. Το είδαμε πέρσι αυτό στο Μπάγερν-Ντόρτμουντ, κάθε χρόνο αυτό θα γίνεται;

Μπορεί σε έναν μεγάλο τελικό μια μικρή ομάδα να κερδίσει την εμφανώς πιο μεγάλη; Η πρώτη ενστικτώδης απάντηση των περισσότερων υποθέτω είναι “όχι” αλλά δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να στηριχτεί αυτό αριθμητικά. Αφενός, τι θεωρούμε αρκετά χαοτικό κενό ειδικού βάρους; Μπάγερν-Ατλέτικο, ναι. Ρεάλ-Λεβερκούζεν. Ρεάλ-Βαλένθια. Όμως το Μπάγερν-Ίντερ τι το μετράμε; Η Ίντερ είχε 38 χρόνια να πάει σε τελικό. Και το Γιουβέντους-Ντόρτμουντ που κέρδισε η Ντόρτμουντ; Αίσθησή μου τελικά είναι πως το βάρος του τελικού δεν επηρεάζει απαραιτήτως τις πιθανότητες του Πάρα Πολύ Πιο Θρυλικού Σωματείου προς τα πάνω, αλλά το πρόβλημα είναι πως είναι ήδη αρκετά πολύ ψηλά.

3, Μπάγερν Μονάχου - Τσέλσι



















Το πρώτο ματς της χρονιάς στην Ευρώπη ήταν το Σούπερ Καπ, ένας παραδοσιακά ανούσιος αγώνας που για κάποιο λόγο υπάρχουν πολιτισμοί που του φέρονται ως κάτι άλλο από ένα γκλαμουράτο φιλικό. Φέτος ήταν ανάμεσα σε Τσέλσι και Μπάγερν, το οποίο ήταν αστείο διότι μας χάρισε έναρξη ποδοσφαιρικής σεζόν με κόντρα Γουαρδιόλα-Μουρίνιο δίχως κανείς εκ των δύο να έχει κάνει κάτι για να φτάσει σε αυτό τον αγώνα, πέραν του να είναι διαθέσιμος για να αναλάβει τον κατάλληλο πάγκο την κατάλληλη στιγμή.

Όπου κατάλληλη στιγμή, αυτό το οριακά απομυθοποιητικό τρίτο έτος του Μουρίνιο στην Πριμέρα, που είδε τον Γουαρδιόλα να έχει ήδη αποχωρήσει και την Ρεάλ Μαδρίτης να αυτοκαταστρέφεται. Ό,τι αρχίζει συγκλονιστικά είναι καταδικασμένο να υποκύψει σε κάποια περίοδο καθίζησης, και η κόντρα Γουαρδιόλα-Μουρίνιο είναι μια τέτοια ιστορία. Όμως ακόμα κι έτσι, στο ξεκίνημα της σεζόν, σε εκείνο το ματς όπου βρέθηκαν οι δυο τους αντίπαλοι με κληρονομημένες ομάδες που άλλοι έχρισαν τροπαιούχες, όλοι πάλι με την κόντρα τους ασχολούμασταν. Η Μπάγερν κέρδισε ύστερα από ένα πραγματικά ωραίο ματς (ειδικά για Αύγουστο μήνα, τρίβαμε τα μάτια μας) και μεταξύ αστείου και σοβαρού άρχισαν να πέφτουν οι πρώτοι χρησμοί: Η φετινή σεζόν θα τελειώσει όπως ξεκίνησε, με Μπάγερν εναντίον Τσέλσι.

Τώρα είμαστε τόσο πάρα μα πάρα πολύ κοντά στο να συμβεί αυτό. Είναι σχεδόν αστείο. Δεν είναι απλά ότι Μπάγερν και Τσέλσι είναι οι 2 τελευταίοι κάτοχοι ή ότι έπαιξαν αντίπαλοι ξανά πρόπερσι, είναι το όλο πακέτο. Δες τους τελευταίους 5 πρωταθλητές Τσάμπιονς Λιγκ:


  • 2009: Η Μπαρτσελόνα του Πεπ Γουαρδιόλα
  • 2010: Η Ίντερ του Ζοζέ Μουρίνιο
  • 2011: Η Μπαρτσελόνα του Πεπ Γουαρδιόλα
  • 2012: Η Τσέλσι
  • 2013: Η Μπάγερν


Και φέτος, τι; Η Τσέλσι του Μουρίνιο και η Μπάγερν του Γουαρδιόλα στον τελικό; Σοβαρά; Μήπως οι υπόλοιποι να μην μπαίνουν πια καν στον κόπο;

Η αλήθεια είναι πως μου μοιάζει ως το πιο πιθανό ζευγάρι τελικού, κι αν και ήμουν από εκείνους που από τον περασμένο Αύγουστο εύχονταν να καταλήξουμε ξανά εδώ, στην πορεία η σεζόν ανέδειξε κάποιες νέες αφηγήσεις. Φυσικά θα είναι συναρπαστικό να δούμε αυτό το ζευγάρι τελικό όμως ειλικρινά, ας δούμε και τίποτα άλλο.

2, Ατλέτικο Μαδρίτης - Ρεάλ Μαδρίτης




















Να, ας πούμε.

Όταν ξεκινούσε η χρονιά, από όλα τα μεγάλα εμφύλια ντέρμπι που θα περίμενες να δεις να φιγουράρουν ως ζευγάρι τελικού, αυτό ομολογουμένως δε θα πρέπει να ήταν και πάρα πολύ ψηλά στη λίστα, έτσι δεν είναι;

Από το 2008 και τη χρονιά που η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έφτασε στο 16ο πέναλτι κοντράροντας την Αρμάδα Αβράμ Γκραντ, κάθε χρόνο ζούσαμε υπό μια διαρκή απειλή/υπόσχεση (διαλέγεις και παίρνεις, εγώ ειλικρινά δε θέλω να ξαναδώ κλάσικο στη ζωή μου μετά το μπούκωμα της τελευταίας τετραετίας) για τον Τελικό Clasico. ΡΕΑΛ ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ OMG OMG OMG, και τσουπ από το πουθενά πάει να ξεπεταχτεί Ισπανικός εμφύλιος τελικός αλλά μαδριλένικος. #FIESTA

Επί σειρά ετών αυτό το match-up έμοιαζε σχεδόν διαδικαστικού χαρακτήρα. Από τότε που η Ατλέτικο ανέβηκε στην Πριμέρα πριν 12 χρόνια, και μέχρι και πέρσι, δεν είχε κερδίσει ούτε μία φορά. Και ξαφνικά πέρσι πήρε το Κύπελλο σε εκείνον τον εκπληκτικό τελικό με τη Ρεάλ, και φέτος τη νίκησε και στο πρωτάθλημα, στο πλαίσιο της τουλάχιστον συγκινητικής καμπάνιας της, να βουτήξει το πρωτάθλημα ΚΑΙ από τους δύο γίγαντες που εδώ και μήνες θεωρούν δεδομένο πως αργά ή γρήγορα θα την ξεφορτωθούν από πάνω τους αλλά αυτή κολλημένη εκεί, τώρα τους βγήκε κι από πάνω.

Τώρα η Ατλέτικο απέκλεισε τη Μπαρτσελόνα κι έχει την ευκαιρία να κάνει κάτι απίστευτο: Να κλείσει τη σεζόν κερδίζοντας το πρωτάθλημα (με νίκη επί της Μπαρτσελόνα την τελευταία αγωνιστική) και κερδίζοντας το Τσάμπιονς Λιγκ (με νίκη επί της Ρεάλ στον τελικό). Ο Ντιέγκο Σιμεόνε μέσα σε 2 χρόνια και κάτι ψιλά έχει πάρει μια ομάδα που λίγο νωρίτερα αποκλειόταν στους ομίλους του Europa από τον Άρη Θεσσαλονίκης και την έχει μετατρέψει σε μια ποδοσφαιρική μηχανή, αλλά όχι από αυτές τις βαρετές τις τέλειες, παρά από εκείνες που έρχονται κατά πάνω σου και σε κοιτάνε κατάματα με τις φάτσες που είναι σα να βγήκαν από μπιμουβιά με τον Ντάνι Τρέγιο, και σε ποδοπατάνε αργά και βασανιστικά και σου ξεριζώνουν και ό,τι περισσεύει για να μην πολυκουνιέσαι. Το κερασάκι στην τούρτα είναι που πέρσι όλοι χαζεύαμε τον Φαλκάο λες κι αυτός μόνος του τα έκανε όλα, ο Φαλκάο τώρα είναι μια μακρινή ανάμνηση (υπήρξε ποτέ; ήταν αληθινός ποδοσφαιριστής; μήπως τον εφηύραμε; ήταν άραγε μια διήγηση των γονιών μας σαν κάτι μυθικά μουντιαλικά ματς τύπου Βέλγιο-ΕΣΣΔ;) και ο Ντιέγο Κόστα είναι σε φάση “Φαλκάο; Ποιος Φαλκάο; 1-0!”

Eίναι ανατριχιαστικό και μόνο που το γράφω και είναι κάθε sports movie που γίνεται πραγματικότητα.

Επίσης, αν το πάρει η Ρεάλ, θα έχει φτάσει στο πολυπόθητο 10ο όχι με κάποιον νορμάλ αντίπαλο που θα μπορούσε να έχει τρακάρει εδώ και τόσα χρόνια, αλλά απέναντι στην συμπολίτισσα ομάδα ΠΟΥ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΜΑΓΙΚΟ ΚΑΡΜΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΦΕΤΟΣ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΙΘΑΝΕΣ ΧΡΟΝΙΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ; Δεν γίνονται αυτά.

1, Ρεάλ Μαδρίτης - Τσέλσι



















Υπάρχει ακριβώς ένα πράγμα που είναι πιο πωρωτικό από έναν τέλειο εμφύλιο Δαυίδ εναντίον Γολιάθ, και αυτό το ένα πράγμα είναι μια τιτανομαχία που ξεχειλίζει storylines από όπου κι αν την πιάσεις.

Ας πούμε λέγαμε παραπάνω για την επαναλαμβανόμενη αφήγηση της κόντρας Μουρίνιο-Γουαρδιόλα, οπότε να και κάτι φρέσκο: Ο Μουρίνιο, που γεννά κόντρες και storylines όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, ως νέμεση της ομάδας που ανέλαβε πριν λίγα χρόνια να εξιλεώσει.

Από τη μία λοιπόν η Ρεάλ Μαδρίτης στο κυνήγι του 10ου, θα βρει αντιμέτωπο τον Special One που έχει καταφέρει στην καριέρα του ως τώρα τα πάντα, εκτός από το να κερδίσει αυτό το ρημάδι το 10ο για την Ρεάλ. Από την άλλη ο Μουρίνιο, σε έναν τελικό ιδανικού για αυτόν ψυχολογικού set-up, τον οποίο -πιστέψτε με- θα θέλει να θριαμβεύσει περισσότερο για να τον χάσει η Ρεάλ, παρά για να τον κερδίσει ο ίδιος.

Αν κερδίσει η Ρεάλ δικαιώνεται η εξωφρενική τακτική του Πέρεζ να σκορπά χρήμα για να αγοράζει brand names με πόδια κι όχι ποδοσφαιριστές. Να πουλήσει τον Οζίλ για να πάρει τον τύπο με τις καρδούλες. Μοιάζει άδικο αυτό; Το ποδόσφαιρο δε νοιάζεται για τη δικαιοσύνη και τις απόψεις. Αν κερδίσει η Τσέλσι τότε γίνεται η ξεκάθαρα απιθανότερη διπλή-μέσα-σε-τρία-χρόνια πρωταθλήτρια που έχει δει ο θεσμός από τότε που ο Μπράιαν Κλαφ έκανε το ριπίτ με τη Νότιγχαμ Φόρεστ.

A, είπα Μπράιαν Κλαφ και θυμήθηκα. Ο Μουρίνιο έχει πάρει Τσάμπιονς Λιγκ και η Τσέλσι έχει πάρει Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά μοιάζει ιστορικό λάθος ότι δεν το έχουν πάρει μαζί, έτσι δεν είναι; Αν το πάρει φέτος κλείνει αυτό το κενό, και όλη αυτή η τριετία θα μοιάζει με περίεργο ποδοσφαιρικό trivia για 25 χρόνια από σήμερα: Το “ο Μουρίνιο δεν κοουτσάριζε το πρώτο Τσου Λου της Τσέλσι” θα γίνει το ποδοσφαιρικό αντίστοιχο του “ο Τζέισον δεν ήταν ο κακός του πρώτου ‘Παρασκευή και 13’.” Κι επίσης, ναι, θα το έχει πάρει τρίτη φορά με τρίτη διαφορετική ομάδα. Αφήνοντας ως μόνη παραπονεμένη; Τη Ρεάλ, ναι.

Μιλώντας για τρίτη φορά; Ο Κόουτς Με Το Φρύδι πάει επίσης να το σηκώσει τρίτη φορά, κι ετούτη θα είναι η θρυλικότερη γιατί… εντάξει, ας μη ξανασυζητήσουμε για το Δέκατο. Και θέλουμε μήπως κι άλλο; Κι ο Ετό γύρισε από το κρύο και πάει να πάρει τρίτο Τσάμπιονς Λιγκ με τρίτη διαφορετική ομάδα.

Επίσης! Ο Κριστιάνο Ρονάλντο έχει πάρει μόνο ένα Τσάμπιονς Λιγκ. Ως δηλωμένος-με-τατουάζ υπέρ της άποψης πως είναι ο φρικιαστικά καλύτερος ποδοσφαιριστής του κόσμου π.Μ. αλλά και μ.Μ. (προ Μέσι και μετά Μέσι), το ένα Τσάμπιονς Λιγκ μοιάζει λίγο. Πιστεύω πως από όλους τους ποδοσφαιριστές του πλανήτη, είναι εκείνος που είναι πιθανότερο να τον βάλεις σε μια ομάδα Δ’ Εθνικής κι αυτή η ομάδα να γίνει ανταγωνιστική σε υψηλό επίπεδο, οπότε ένας λόγος παραπάνω να πιστεύω πως το να έχει ένα μόνο Μεγάλο Διεθνές Τρόπαιο είναι αποκαρδιωτικά λίγο. Ναι, το ξέρω, το ξέρω, είναι ομαδικό άθλημα το ποδόσφαιρο. Καλύτερα. Δημιουργεί περισσότερες ιστορίες έτσι.

Να, όπως και του Φερνάντο Τόρες που αν γίνουν όλα αυτά, π ρ ο φ α ν ώ ς και θα σκοράρει το νικητήριο γκολ στον τελικό, ξεφεύγοντας έτσι υπερβολικά πλέον από τον δεύτερο στη λίστα των Για Άσχετος Κάπως Σας Έχει Ξεσκίσει, Ε; ποδοσφαιριστών.

Α, και κόντρες. Όπως αυτή τη διακριτική-αλλά-σαφή κόντρα που υποβόσκει ανάμεσα σε Μουρίνιο και Ρονάλντο. Τα δύο μεγαλύτερα προϊόντα της Πορτογαλίας που να μην είναι κρασιά επιστρέφουν ως ορκισμένοι αντίπαλοι σε μια τιτανομαχία εντός έδρας. THE PORTUGUESE BOWL.

Και όλα τα παραπάνω, δεν συμπεριλαμβάνουν καν το βασικότερο: Το ‘κούμπωμα’ Ρεάλ-Τσέλσι είναι ιδανικό για παιχνίδι με αγωνία και συνεχείς φάσεις. Η Ρεάλ θα επιτίθεται, με σβελτάδα και ταχύτητα και ορμή. Η Τσέλσι θα αντιδρά, όπως μόνο οι ομάδες του Μουρίνιο ξέρουν να αντιδρούν. Περισσότερο από ένα Μπάγερν-Τσέλσι της υπομονής ή ένα Ατλέτικο-Τσέλσι του ξύλου, η Τσέλσι μπορεί να γίνει μέρος ενός εκπληκτικού τελικού αν έχει απέναντί της την πρώην ομάδα του στα-όρια-του-θρύλου προπονητή της, καθώς εκείνη κυνηγά το απόλυτο διαμάντι στην ιστορία της.

Όπως κι αν το πιάσεις, όπως κι αν εξελιχθεί, αυτό το ζευγάρι τελικού μπορεί μόνο να αφήσει πίσω του θρύλους.